ingewikkeld gemakkelijk

Eerste examen gedaan, nog 12 te gaan als ik goed geteld heb. Bio is beter gegaan dan ik had verwacht. Ik was echt bang voor de vragen, maar mijn allerliefste leerkracht van bio, met de toepasselijke naam meneer Spruyt, is heel braaf geweest voor ons. En daar zijn wij hem echt dankbaar voor. Nu hopen dat de rest van de examens ook zo verlopen.

Het gemis is groot. Vandaag toch. Normaal mis ik mensen op zondag en niet op woensdag, maar vandaag is het hard, en is het moeilijk. Ik vraag bijstand aan al diegene die me ontvallen zijn. Ik bid tot hen dat ze me helpen. Dat ze me antwoorden geven op mijn ingewikkelde en verwarrende vragen. En soms doen ze dat nog ook, of ze wijzen me de goede richting aan. Ik ben waarschijnlijk (in jullie ogen) aan het brabbelen en verstaan jullie er niets van. Uitleg nodig? Een korte dan. Ik ben 4 mensen kwijt die mij heel erg dierbaar waren/zijn eigelijk. Ze betekenen nog steeds, tot op de dag van vandaag nog veel voor mij. Mijn dooppeter ontviel me eerst. Hij was amper 36 en stierf in 1996 aan een hartstilstand na het sporten. De ambulace kwam er nog bij en ze probeerde hem nog te reanimeren, maar alle hulp kwam te laat. Hij liet een vrouw en twee kinderen achter. Als tweede ontviel mij mijn grootvader, peter zeiden we altijd tegen hem. Dat is een langer verhaal. Op de ochtend van 7 januari 1999 , de eerste donderdag terug na de kerstvakantie dat we naar school moesten, reed hij mij en mijn zus richting school. Ik zat nog in de lagere school in het vierde leerjaar (ik was amper 9) en mijn zus zat in het eerste middelbaar. Nadat mijn zus uitgestapt was aan haar school en nadat hij onderweg al wat bloef had overgegeven, was hij 5 minuten later overleden aan een aneurisma, en ik zat daar mooi. Geen idee wat ik moest doen, ik kon niks doen. Hoe kan een meisje van amper 9 jaar weten wat ze moest doen?! Dan begon ik maar te huilen en te roepen en tieren. Een halfuurtje later zat ik samen met mijn zus bij de directrice van haar school en hoorde dat mijn peter overleden was. Tot op de dag van vandaag zit ik nogaltijd met een schuldgevoel, maar volgens sommigen mag ik dat helemaal niet hebben. En als derde mijn tante: zij was al vanaf haar geboorte ziek, kreeg een hart-en longtransplantatie maar in 2000 overleed ook zei. Ze had er genoeg van om te moeten leven met een zuurstoftank en al de andere medicatie en miserie erbij. Ze had zelfs haar eigen begrafenis al voorbereid. Der was nog een vierde persoon, Johanna. Die heb ik spijtig genoeg niet lang mogen kennen. We leerden elkaar via Tatiana kennen op de scouts en zaten op msn met elkaar te zeveren en te lachen. Tot ik op een dag van vakantie terugkwam en hoorde dat ze met de groep van de scouts een ongeluk hadden gehad en Johanna het niet had overleeft.

Maar ik mis niet alleen mensen die overleden zijn. Ik mis eigenlijk iets dat ik nooit heb gehad. Ik woon bij mijn oma en heb met haar wel een hele goede band, maar ik ben toch soms jaloers wanneer ik naar moeders en dochters kijk die samen gaan shoppen, of samen plezier maken, en dat kan ik niet met mijn moeder. Nee, ze is niet overleden of ziek. Ze is gewoon mijn moeder. dat zegt genoeg.

En ik mis mijn allerliefste prinsje. Hopelijk kan ik hem vanavond eens goed vasthouden en zeggen dat alles in orde komt, zijn zachte lippen kussen en genieten.

Bon, dat weten jullie nu ook al. ik denk niet dak ik mij nu nog moet verantwoorden wanneer ik iemand mis

We zullen dit maar even van ons afzetten en gaan leren voor het examen wiskunde.

Greetings

Fien

---