de laatste…

Hmmm, de laatste les Engels en Nederlands, de laatste les bio en LO, het is tegenwoorig de laatste van alles. Maar ja , wat wil je dan ook als je in het zesde jaar zit en je eindexamens komen er aan. Stressy… maar het komt wel in orde. Vandaag was het ook onze laatste volledige dag les van het humaniora. Morgen nog een half dagje les en ’s middags naar huis om te blokken. Onze allerliefste klastitularis had speciaal voor ons voor zelfgebakken cake en drank gezorg en die mochten we dan samen met haar nuttigen in het stadspark het laatste half uur van het laatste lesuur vandaag. Ik zal mijn klas missen. Misschien niet iedereen uit mijn klas, maar toch een groot deel.

We beginnen met bio. De vrouwelijke geslachtsdelen en voortplantingsstelsel, gevolgd door die van de mannen, dan hebben we het nog over A.I.D.S en de nieren gehad. Een bundeltje leerstof met allemaal ingewikkelde termen die ik volgend jaar zeker nog zal tegenkomen.

Gedonder en gebliksem langs alle kanten. Dit is genieten. Na een warm dagje eventjes afkoeling. Maar hoelang zal het weer duren?!

Een vriendin van me verloor gisteren een vriend in een auto-ongeluk. Nu twijfelt men of het geen zelfmoord is. Zo’n dingen zet je aan het denken. Wat als dat ooit  met iemand uit mijn omgeving gebeurt? Ik heb het zelf ook al meegemaakt. Voor diegenen die mij reeds kennen zal dit herhaling zijn van een verhaal dat ze al duizende keren hoorde. Voor diegenen die mij nog niet kennen zal ik dat verhaal even kort uit de doeken doen. We kwamen terug van ledenweekend met onze jeugdbeweging. Iedereen goed moe, maar blij en voldaan moe. We kruipen in de auto’s richting lokaal. Maar onderweg stuiken we op iets wat we niet verwachtte. Ik sliep maar hoorde Joyce, die achter het stuur zat opeens ongelooflijk luid gillen. Ik word wakker en kijk naar haar. Ondertussen hoor ik Bé op de achterbank zeggen: ” Rustig, het komt wel goed!!”. Maar wat is goed? De auto slingerde heen en weer over de autostraden en voor ik het goed en wel besefte hing ik onderste boven, het enigste wat me tegenhield was mijn autogordel. Nog niet goed beseffend wat er gebeurd was, probeer ik mezelf los te maken. Een helse pijn schiet door mijn schouder en mijn schouder schoot terug in het gewricht (dat had ik pas later beseft). Ik kon mezelf eindelijk bevrijden en viel een beetje naar beneden. ik draaide me om en merkte dat ik voordien onderste boven had gehangen. Ik kroop de auto uit en zag mijn vrienden al in de berm zitten naast de auto, die op zijn dak lag. We waren 4 en halve keer over kop gegaan. Voor ik het besefte stonden nog meer mensen, onbekende mensen, naast ons en was de ambulance al onderweg. Iedereen werd afgevoerd. Joyce, pieter en ik naar één ziekenhuis, Bé en Nick naar een ander ziekenhuis. We hadden allemaal ongelooflijk veel geluk. Iemand waakte over ons, dat kon niet anders, een bescherm engel. Blauwe ogen, kneuzingen, staart beentjes gebroken, … We hebben geluk gehad. Joyce was niet in fout, het lag gewoon aan de auto.

Ze zeggen toch vaak dat je alles eens moet meemaken. Wel, dit wil ik maar één keer meemaken. Daarom blijf ik soms bij de dingen des levens eventje stilstaan en mag ik blij zijn dat ik er nog ben. Het had erger gekunt , het kan altijd erger. Maar een aantal dingen uit mijn levenverdring ik liever dan erbij te blijven stilstaan. Ik heb mijn deel van de pijn en het verdriet al gehad. Ik ben er sterker uitgekomen dan ik was, maar op sommige gebieden ben ik hierdoor ook veel emotioneler geworden. Het kan me alleen maar verder brengen. Ik heb niet het perfecte leven , maar wat is perfect??

Genoeg diepgang voor één avond

greetz

Fien

---