Gespot: een nieuwe beweging!
Vrijwilligers gezocht!!!!
Een gok: iedereen van jullie kent de CM, of christelijke mutualiteit? Kennen jullie dan ook ziekenzorg?
Voor diegenen die ziekenzorg niet kennen: ziekenzorg is ene vrijwilligersbeweging die uitgaat van de CM. Bijna elke gemeente rondom ons (Tervuren) heeft een kern van ziekenzorg, een kern van vrijwilligers. (Over heel vlaanderen, denk ik, zullen wel zo’n kernen aanwezig zijn!) Deze vrijwilligers gaan bij de zieken die aangesloten zijn bij ziekenzorg en die dit graag hebben, lang op ziekenbezoek. En dit hoe frequent ze zelf willen. Deze kernen doen feesten, geven een geschenk, doen uitstappen, hebben oog voor de mantelzorgers rondom de zieken,… Nu dit gaat allemaal over oudere mensen, oudere zieken, oudere personen met een handicap.
Mijn zus en ik zijn nu volop bezig voor “jong” ziekenzorg! Wij starten samen een apparte kern op om ook de jongere chronisch zieken, personen met een handicap te voorzien van uitstappen, activiteiten, samen een pint gaan pakken,… Maar dit kan niet slagen zonder vrijwilligers, maar ook niet zonder zieken. Dus daarnaar zijn wij natuurlijk opzoek! Kennen jullie mensen die ziek zijn, of mensen die sociaal geengageerd zijn en willen meedoen met ons? Zijn jullie zelf vrijwilliger? Contacteer ons dan!! Dit kan op het nummer 0494/89.94.59 0 dan kom je terecht bij mijn zus Klaartje of op het e-mailadres klaartjevancampen@hotmail.com.
Natuurlijk kunnen jullie mij, Fien, ook altijd mailen: fien.vancampen@hotmail.com
Geef ons aub een seintje!!!!
Find the strenght!
Moed is doorgaan wanneer je hebt ontdekt dat er ook een kans is dat je verliest. (T. Krause)
Een waarheid als een koe als je het mij vraag! Het zwaarste aan het leven is de moed vinden om door te gaan ook al ben je al heel veel kwijt geraakt en sommige mensen vinden die moed niet!
Ben ik blij dat ik niet tot die ongelukkigen hoor!
Jij bent mijn moed, mijn licht in zware en moeilijke dagen. Laat me het jouwe zijn!!!
HVJ!
Long time, no see!
Amai, het is al een tijdje geleden dat ik hier nog eens kwam piepen. Het wordt precies tijd dat ik hier nog eens iets post. Ik zou eigenlijk moeten slapen want de afgelopen nachten waren kort, maar ik kon mezelf niet weerhouden mijn laptopje nog eens open te zetten en alles nog een checken. Dat is nu één van mijn irritante gewoontes geworden: voor ik ga slapen nog eventjes alles nakijken. Facebook, e-mails, blogberichtjes,… Ik ben altijd zo nieuwsgierig of ik dingen heb gemist, of ik nog een e-mail heb ontvangen, of iemand nog een fijne statusmelding is gaan posten op facebook. Al die bronnen van communicatie toch! Chance dat ik twitter nog niet heb ontdekt, skyrock en netlog heb laten vallen. Anders was ik nu nog uren bezig! Hoewel ik nieuwe manieren om te communiceren handig en innovatief vind, soms vind ik het allemaal een beetje veel worden. Als er dan eentje is dat je niet kent, ooooooeeeeh, dan wordt het erg!
Neem nu msn. Toen ik 15 was het zo “in”! Ik merk, nu, als ik msn gebruik dat ik het eigenlijk saai vind en helemaal niet praktisch. Neem nu: je bent een gesprek aan het voeren met je beste vriendin of vriend, jullie zijn aan het praten over de dagdagelijkse dingen. Zonder te beseffen maak je een mopje dat de andere helemaal niet tof vind, een steek onder water, en die persoon wordt kwaad. Jij beseft niet dat je iets verkeerd hebt gezegd. De andere persoon heeft niet aan je intonatie, je stem gehoord, of aan je gezicht gezien dat jij dat helemaal niet verkeerd bedoelde. En daar is het dan: de ruzie! Hoe vaak heb ik dat al niet voor gehad. Daarom pas ik op met communicatie via msn. Het kan altijd verkeerd lopen.
En niet enkel via msn. Dit kan evengoed gebeuren via sms, netlog, facebook, twitter en weet ik veel welke andere van die snufjes er bestaan. Geef mij maar een “face to face”-conversatie, veel leuker en veel minder kans op mopjes, steken die verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden.Maar niet enkel gesprekken gaan ten onder aan deze middeltjes. Hoe meer deze communicatiemiddelen de wereld overnemen, hoe minder tijd mensen gaan steken in het afspreken met vrienden, uitgaan, naar de cinema, naar een fuif gaan, school werk gaat er onder lijden, vriendschapsbanden gaan er aan ten onder. Ik stel het nu allemaal zwart voor, maar dat is wat er overal ter wereld gebeurd. Mensen steken hun tijd in het checken van e-mails, skypegesprekken, facebook, blogs,… en minder in het buiten komen.
Stel je voor: een wereld waarin mensen elkaar nog op straat tegenkomen, maar niet meer praten tegen elkaar, meteen hun netbook, blackberry, notebook of smartphone boven halen en elkaar enkel nog berichtjes beginnen sturen! Facebookberichtjes naar elkaar: “Heey, dat is lang geleden! Alles goed met jou?” het zou maar belachelijk zijn. Of niet soms?
Ik ben er van overtuigd dat ik niet de enige ben die er zo over denkt. Het heeft misschien zoveel voordelen, maar nog meer nadelen. En nee, natuurlijk niet, ik ga heus niet al deze middelen laten vallen, want dan zou ik hier nu niet aan het schrijven zijn. Maar ik heb wel geleerd uit mijn fouten en ik laat msn, internet, facebook, niet mijn communicatie overnemen met anderen!!
“Time heals all wounds”
It has been said, ‘time heals all wounds.’ I do not agree. The wounds remain. In time, the mind, protecting its sanity, covers them with scar tissue and the pain lessens. But it is never gone.( Rose Kennedy)
Ik kan niet anders dan dit te beamen. De wonden des levens blijven bestaan. Ze vormen lidtekens, die men blijft zien. Ze blijven pijn doen, al verzwakt die pijn, en keert die met momenten hevig terug. “Time heals all wounds” is een mooie zin, maar misschien te mooi om waar te zijn. 10 jaar geleden gebeurdde voor mij het ergste mogelijk, en tijd heeft mijn wonden niet geheeld. Hij liet enkele een nasty scar achter, die af en toe eens terug een wonde wordt en dan weer in de stilte wegglipt, en zich weer omvormt tot lidteken.
Ahhhhhh
Zoals in de nieuwe coca-cola reclamespot: AHHHHHH!!! Die examens zijn gedaan!!!! Nu even genieten van het niet studeren!!!
8/13
De tussenstand op dit moment : 8/13. Dus dat wilt zeggen dat ik 8 van de 13 examens al heb afgelegd. Ik heb nog een weekje te gaan, en zoals altijd gezegd wordt de laatste loodjes wegen het zwaarst. Ik besef maar al te goed dat ik er nog redelijk vroeg mee klaar ben, maar ze hebben onze examens dan ook zo op elkaar geplakt in deze laatste week. Vandaag (maandag) hadden we een examen, het volgende is woensdag en met maar 1 dag tussen hebben we vrijdag ons laatste examen maar wel van 4 vakken. Ik vind het een beetje onmenselijk. Ik dacht dat het nog wel ging meevallen toen we ons examenrooster kregen maar HALLO vier vakken is overdreven. Ik hoop echt dat ik er op slaag, want ik wil niet in augustus met super veel herexamens zitten. Nu ja, we moeten er door willen of niet. En sommige stressmomenten en examens leveren nog wel grappige momenten op. Ik hoop dat de tijd deze laatste week snel gaat en dat ik ook nog eens alles geleerd krijg, zodat ik daarna kan genieten van een weekje niks doen. Ik moet dan natuurlijk wel denken aan mijn ventje dat ocharme nog een aantal examens te gaan heeft. Maar geen nood: schatje, ik zal heus wel aan je denken hoor!!!! Doe ik altijd 
! Trouwens studeren kan soms nog wel grappige foto’s opleveren. Zo komt mijn hondje altijd bij mij liggen als ik studeer. Allée, het is te zeggen, hij komt vaak bij mij liggen.
mijn konijntje probeerde te ontsnappen terwijl ik in de tuin aan het studeren was. Het leverde toch deze grappige foto op.
Nu, Bubbel vond, denk ik mijn cursussen ook niet zo interessant. Kijk maar !
Hij viel er zelfs bij in slaap. Ik mocht zijn gesnurk aanhoren naast mij, terwijl ik ook bijna in slaap viel boven mijn cursus.
Nu moet ik wel zeggen dat ook mijn konijntje zich erbij neerlegde en dat bubbel dus echt niet de enigste was.
Maar bon, nog vier daagjes eventjes doorbijten en ook wij zijn er weer eens vanaf. Niemand heeft graag examens, daar trek ik me dan maar aan op!!
Succes aan alle blokkende mensen!! Break a leg!!!
Greets
Fien
Geslaagd!!!
“-Als je jezelf een cijfer zou moeten geven, wat zou het dan zijn en waarom? *Goh, dat is wel erg moeilijk, daar heb ik het altijd al moeilijk mee gehad. Ik zou mezelf een 14 geven. Mijn eerste week ben ik een beetje traag van start gegaan, maar ik zag bij mezelf een grote evolutie. Dat is natuurlijk positief, maar ik blijf het toch moeilijk vinden. – Ok, ik hou je nog even in spanning maar we zullen je evaluatie even overlopen. Je bent zeer beleeft naar de mama’s, baby’s en de directe omgeving toe, je bent vriendelijk, lief, een luisterend oor.Je kan in team werken, bent ook met je collega’s aangenaam in de omgang. Je zet de feedback die je kriijgt om in de praktijk, je doet er iets mee. Je moet wel nog wat structuur ik je werk brengen maar voor de rest kan ik niets dan positiefs zeggen. Wij kunnen duidelijk zeggen dat je het graag doet. Ik wordt altijd blij en moet spontaal lachen als ik jou zie!” Zowat de helft van de conversatie die ik vandaag met mijn stagelector van mijn school had. Mijn evaluatie was goed, met als gevolg dat ik dus een 14/20 heb op mijn stage. Nu nog zien dat dat stageverslag een beetje goed is. Duimen, maar ik ben echt super blij, alleen al met het feit dat ik geslaagd ben maar ook wel met dat mooie punt. Op naar de volgende stage!!!!
Angels and Demons
Wat hebben wij toch slimme kinderen op onze jeugdbeweging. Allee, kinderen, het is te zegge, het zijn ondertussen allemaal al tieners. Koppig, vol streken, maar één voor één super toffe mannen, en vrouw. Wij gaan zo één maal in ‘t jaar eens naar de cinema met onze mannen, dat doen ze graag en wij ook. Dat is nog een een gelegendheid om stiekem met pop corn naar hen te smijten, al mag dat eigenlijk niet en geven we zo een slecht voorbeeld. 2én keer per jaar mag dat wel eens, niet??
Nu, ik zei het al ze zijn zoooo slim. Wij stemmen altijd over welke we film gaan zien. We leggen dit niet vast onder de leiding, dat is natuurlijk niet democratisch. En unaniem werd en gestemd voor “Angels and Demons”. Blijkbaar hadden enkele het boek “Het Berini-mysterie” van Dan Brown al gelezen. Dat is nu net niet goed voor mijn ego, ik heb hem namelijk nog niet gelezen. De schaamte is groot!! Ik ben er zeker van dat ik dat boek wel ooit zal lezen alleen raken de boeken die ik nu lees al amper uit. Voor wie het niet zou weten, deze film is het vervolg op de welbekende “Da Vinci-code”. Proffesor Langdon ging in Parijs en omstreken, en ook ver buiten Parijs op zoek naar the Holly Gail. Nu gaan hij opzoek naar een tikkende tijdbom die Het vaticaan tot omploffen kan brengen. En wanneer ik zeg Het vaticaan bedoel ik het hele vaticaan!! Zoals bij zoveel eerdere films, liefdjes, groepen,… dat ik jullie al heb aangeraden, raad ik jullie deze ook zeker aan!!!! Ons mannen vonden hem schitterend, ik denk dat jullie dat ook wel zullen vinden.
verslagen, artikels, feedback..
Ze komen mijn oren uit. Nu al! Evaualtiefiches die we elke dag invullen, feedback die we krijgen en moeten omzetten in praktijk, artikels die we moeten zoeken en een gigantisch verslag waar ik niet alle gegevens voor vind. Dat moeten we er dan bijnemen he .Ondertussen werkt ook mijn ventje heel hard, zelfs vandaag zit hij op school om de deadline voor hun project te halen. Morgen om 20u moet het binnen zijn en zijn ze er vanaf. Het is namelijk een groepje van 3 gasten die momenteel bloed, zweet en tranen aant verliezen zijn daar aan de KUL. En ik ben zooo moe op dit moment. Ik heb nochtans goed geslapen maar ik steek het dus nogaltijd op de stage. Geen regelmaat meer in mijn slaap. Das echt pijnlijk soms.
maar bon, ik ga nu verder werken aan mijn stage verslag se
greetings!!
fien
Pampers, flesjes, gehuil,badjes!
Ja, het is gewoonweg geweldig. Ik ben een tijdje weg geweest maar ben nu terug. Met weg geweest bedoel ik niet letterlijk op vakantie of zoiets maar van deze blog hier. Nu, dat komt voornamelijk omdat ik het de laatste tijd nog al druk heb met school. Jullie denken nu: “dat is toch geen reden” maar ik vind dit een geldige reden wanneer ik op stage sta, wat heel erg vermoeiend is en waardoor ik ’s avonds vaak geen tijd heb om jullie nog te schrijven. Wat mij heel erg spijt. Nu moet ik ook wel toegeven dat ik vaak ook gewoon niet wist wat ik moest schrijven.
Stage, ik zeg het jullie, is geweldig!! Ik sta op het vierde verdiep, liften A en B, van het ziekenhuis Sint Jan in Brussel, waar ik insta voor de zorgen van kraamvrouwen en pasgeboornen. Ja, jullie hebben het goed, ik sta op de materniteit of de kraamafdeling. En ik zei het al eerder, geweldig gewoon!! Die super kleine wondertjes die daar liggen te slapen of te snoezen, die soms hun keel eens openzetten, maar verder heel lief en adorabel mensen aanstaren. Je zou zo zin krijgen om er zelf aan te beginnen. (Nee, schat, ik weet het da gaat nog niet!! ) Wisten jullie trouwens dat kindjes van mensen van Afrikaanse origine geboren worden met een heel kroezelkopje. Dat is zo zocht!! Misschien een iets vettiger detail maar op de verloskamer zeggen ze wel eens dat je dat zelf al kunt voelen bij een touché als het kindje nog niet geboren in. (Om het heeeel vies te stellen: een zwangere vrouw toucheren wilt zeggen dat je je vingers in haar vagina steekt om te zien hoever het al staat met het verstrijk en de opening) Daar moest ik toch wel eventjes mee lachen.
Babybadjes, verpamperen, flesjes geven, uitleg bij borstvoeding, 20 keer per dag naar de apotheek lopen, … het hoort er allemaal bij. En ik doe het graag. Héél graag!! Ik ben echt zeker dat ik de goede richting heb gekozen. Dat denk ik dat je ook wel kan zien aan mijn evaluaties. “De student is gemotiveerd en zet zich in, ze is vriendelijk naar de kraamvrouwen en baby’s toe, en ook naar de collega’s toe is ze beleefd!”. Kan dat dan beter? 
Waarschijnlijk, maar ik blijf geloven dat zo een woorden toch wel heel positief zijn.
Zoals jullie wel doorhebben geniet ik ten volste van mijn stage. Alleen die stomme verslagen schrijven, daar kijk ik niet zo hard naar uit, maar hopelijk lukt dat ook.
Ik ga nu weer bijna vertrekken naar Brussel. Vandaag wordt het een late (van 12u45 tot 20u45) .
Greetings
vroedvrouw Fien
